Τελεσίδικη καταδίκη για παραβίαση υποχρέωσης για διατροφή τέκνων

Σε μία ενδιαφέρουσα απόφασή του, το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Πειραιά, καταδίκασε σε δεύτερο βαθμό τον κατηγορούμενο για παραβίαση της υποχρέωσης διατροφής των τέκνων του, η οποία είχε οριστεί με δικαστική απόφαση. Το δικαστήριο οδηγήθηκε και στο δεύτερο βαθμό σε καταδικαστική κρίση, παρά την εξόφληση των οφειλόμενων ποσών διατροφής του επίμαχου διαστήματος μέσω αναγκαστικών κατασχέσεων στις οποίες προέβαινε η μητέρα. Βαρύτητα στην απόφαση είχε ο δόλος του κατηγορούμενου, ο οποίος προέβαινε σε επανειλημμένη παραβίαση της απόφασης, και οι στερήσεις στις οποίες υποβάλλονταν τα τέκνα, καθώς επί σειρά μηνών δε λάμβαναν την ορισθείσα διατροφή.

Διαφορές από αυτοκίνητα

Στη με αριθμό 262/2018 απόφασή του, ο Άρειος Πάγος, κρίνοντας επί αναίρεσης οδηγού που προκάλεσε θανατηφόρο ατύχημα οδηγώντας υπό την επήρεια τοξικών ουσιών, έκρινε ότι ‘μόνη η τήρηση των ελαχίστων υποχρεώσεων που επιβάλλει ο ΚΟΚ, στους οδηγούς των οχημάτων κατά την οδήγησή τους, δεν αίρει την υποχρέωσή τους να συμπεριφέρονται και πέραν των ορίων τούτων, όταν οι περιστάσεις το επιβάλλουν για την αποτροπή ζημιογόνου γεγονότος ή τη μείωση των επιζήμιων συνεπειών (ΑΠ 1500/2002, ΑΠ 1070/2001)’. Περαιτέρω έκρινε ότι οι διατάξεις που προσδιορίζουν την τηρούμενη διαδικασία για να διαπιστωθεί αν ο δράστης τελούσε υπό την επίδραση τοξικών ουσιών, αφορούν την ποινική ευθύνη του οδηγού και δεν είναι θεμελιωτικές της σχετικής αστικής αγωγής – επομένως η απόδειξη ότι ο οδηγός του ζημιογόνου αυτοκινήτου τελούσε κατά το ατύχημα υπό την επίδραση τοξικών ουσιών μπορεί να προκύψει και από άλλα αποδεικτικά μέσα, όπως ο τρόπος ομιλίας, οσμή οινοπνεύματος, βάδιση κ.α. Απορρίπτει αναίρεση

Οικογενειακές διαφορές – εξώδικος συμβιβασμός

Με την υπ’ αρ. 277/2019 απόφασή του, το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών (ασφαλιστικά μέτρα), κρίνοντας επί αιτήσεως μετοίκησης λόγω άσκησης ενδοοικογενειακής βίας και διατροφής ενηλίκων τέκνων, δέχθηκε ότι εφόσον ο καθού στα πλαίσια ιδιωτικού συμφωνητικού, αποδέχθηκε την αίτηση ως προς τη μετοίκησή του, τη ρύθμιση της οικογενειακής στέγης και τη χρήση του οικιακού εξοπλισμού αυτής, αυτή η αποδοχή οδηγεί αναγκαίως και στην ουσιαστική παραδοχή ως προς τα επίδικα ζητήματα. Επιπλέον διέκρινε την έννοια του συμβιβασμού από άλλες έννοιες όπως η δωρεά και η άφεση χρέους, ανάλογα με την ύπαρξη ή μη φιλονικίας, αβεβαιότητας ή αμοιβαίων υποχωρήσεων. Επαναλαμβάνει δε, όπως σειρά δικαστικών αποφάσεων, ότι απαγορεύεται εκ του νόμου ο συμψηφισμός κατά της απαίτησης από διατροφή ακόμα και αν η προς συμψηφισμό προτεινόμενη απαίτηση απορρέει και αυτή από καταβληθέντα προηγουμένως αχρεωστήτως ποσά διατροφής (Μον Εφ Πειρ 8/2018, Μον Πρωτ. Θεσ. 28355/2012).

Μισθώσεις- αποζημίωση για άυλη εμπορική αξία

Ο Άρειος Πάγος (πολιτικό τμήμα), με την υπ’ αριθμόν 364/2018 απόφασή του, έκρινε, κατά τα ενδιαφέροντα σημεία της, ότι ‘Από τη διάταξη 662 του ΚΠολΔ, η οποία εφαρμόζεται και επί εμπορικών μισθώσεων, συνάγεται ότι η αγωγή, με την οποία επιδιώκεται η απόδοση της χρήσης του μίσθιου, επέχει θέση καταγγελίας της μισθώσεως… Κατά το άρθρο 5 παρ. 1 του π.δ. 34/1995, η νόμιμη διάρκεια των μισθώσεων, που υπάγονται σε αυτό, είναι δωδεκαετής… η ως άνω ρύθμιση καταλαμβάνει και τις υφιστάμενες μισθώσεις, δηλαδή αυτές που έχουν καταρτιστεί, πριν από την ισχύ του νόμου (28-9-1999) και δεν έχουν συμπληρώσει συνολικό χρόνο δώδεκα ετών. Περαιτέρω, από τις διατάξεις των άρθρων 60 και 61 του ως άνω ΠΔ/τος, προκύπτει α) ότι, σε περίπτωση που η εμπορική μίσθωση λήξει με τη συμπλήρωση δωδεκαετίας, ο εκμισθωτής οφείλει να καταβάλει στον μισθωτή, ως αποζημίωση για την άυλη εμπορική αξία του μισθίου, ποσό ίσο με το καταβαλλόμενο κατά το χρόνο της λήξεως μίσθωμα είκοσι τεσσάρων μηνών και β) ότι η αποζημίωση αυτή δεν οφείλεται, πλην άλλων, και όταν, ο μισθωτής αποχωρήσει οικειοθελώς από το μίσθιο, καθώς και όταν μετά τη λήξη της μισθώσεως λόγω συμπληρώσεως δωδεκαετίας, παρέλθει χρονικό διάστημα τεσσάρων ετών, χωρίς η σχετική περί αποδόσεως του μισθίου αγωγή να έχει ασκηθεί εντός εννέα μηνών από τη λήξη της μισθώσεως, έστω και αν η διάρκειά της έχει συμφωνηθεί για διάστημα μεγαλύτερο των δώδεκα ετών… Στην περίπτωση αυτή η μίσθωση θεωρείται ότι έχει παραταθεί για μια τετραετία, μετά τη λήξη της οποίας ο εκμισθωτής μπορεί να ζητήσει με αγωγή την απόδοση του μισθίου, χωρίς να υποχρεούται στην πληρωμή αποζημιώσεως για άυλη εμπορική αξία. Έτσι, αν ο μισθωτής παραμείνει στη χρήση του μισθίου επί χρόνο μείζονα των δέκα έξι ετών (12+4) δεν δικαιούται να λάβει αποζημίωση για άυλη εμπορική αξία…’ Επιπλέον, ‘ο αρνητικός ισχυρισμός περί ανυπαρξίας καταγγελίας και συνακόλουθα μη θεμελίωσης νόμιμης αξίωσης της ήδη αναιρεσίβλητης – μισθώτριας στις διατάξεις των άρθρων 60 και 61 παρ. δ’ του ΠΔ 34/1995 δεν εμπίπτει στην απαγόρευση του άρθρου 527 ΚΠολΔ περί βραδείας προβολής νέων ισχυρισμών, δηλαδή αυτοτελών ισχυρισμών που τείνουν στη θεμελίωση ή κατάλυση δικαιώματος, διότι συνιστούσε αιτιολογημένη άρνηση της αγωγής και όχι ένσταση και συνεπώς το Εφετείο όφειλε να τον ερευνήσει’.

Παράβολο για ανανέωση άδειας διαμονής

Με τη με αριθμό 43965/18/27-12-2018 (ΦΕΚ Β’ 6051/31-12-2018) υπουργική απόφαση, η οποία έλαβε υπόψη ότι στην κατωτέρω ρύθμιση υπάγονται μεταξύ άλλων και όσοι δικαιούνται σύνταξη από Ελληνικό Φορέα Κύριας Ασφάλισης, για τους οποίους αποτελούσε δυσανάλογο βάρος το ύψος του παραβόλου, καθώς και ότι αφορά και άδειες διαμονής που απορρέουν από το δικαίωμα διαμονής για λόγους οικογενειακής επανένωσης βάσει της Οδηγίας 2003/86/ΕΚ, ανακαθορίστηκε το ύψος του παραβόλου που κατατίθεται από πολίτες τρίτων χωρών για τη χορήγηση ή ανανέωση άδειας διαμονής σύμφωνα με το άρθρο 20 του ν. 4251/2014, ως οικονομικά ανεξάρτητα άτομα, όταν λαμβάνουν ή δικαιούνται σύνταξη από Ελληνικό Φορέα Κύριας Ασφάλισης, καθώς επίσης, για τη χορήγηση τριετούς αυτοτελούς άδειας διαμονής για τα τέκνα που ενηλικιώνονται και μέχρι τη συμπλήρωση του 21ου έτους της ηλικίας τους, στα εκατόν πενήντα (150) ευρώ. αυτοτελούς άδειας διαμονής για τα τέκνα που ενηλικιώνονται και μέχρι τη συμπλήρωση του 21ου έτους της ηλικίας τους, στα εκατόν πενήντα (150) ευρώ.

Επικύρωση συμβιβασμού από το δικαστήριο – κατάθεση προτάσεων

Το Μονομελές Πρωτοδικείο Λαμίας σε σχετική απόφασή του όπου οι διάδικοι είχαν προσκομίσει ιδιωτικό συμφωνητικό συμβιβαστικής επίλυσης των διαφορών τους χωρίς όμως να καταθέσουν προτάσεις, έκρινε ότι ‘σε όλες τις ειδικές διαδικασίες οι διάδικοι πρέπει να καταθέτουν το αργότερο κατά τη συζήτηση υποχρεωτικά προτάσεις, oι οποίες περιέχουν όλους τους ισχυρισμούς τους… Ισχυρισμοί προβληθέντες προφορικά χωρίς να περιλαμβάνονται στις έγγραφες προτάσεις τυγχάνουν απαράδεκτοι και δεν μπορούν να ληφθούν πλέον υπ’ όψιν’ και ότι ‘από τη μη κατάθεση έγγραφων προτάσεων εκ μέρους των διαδίκων, συνάγεται ότι η παράστασή τους ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου δεν είναι προσήκουσα και συνεπώς μη δικονομικώς έγκυρη, με αποτέλεσμα, ως εκ της ερημοδικίας και των δυο διαδίκων, η συζήτηση να πρέπει να κηρυχθεί ματαιωμένη…’.

Χωριστή φορολογική δήλωση συζύγων από το 2019/ δηλώσεις με σύμφωνο συμβίωσης

Με την ΠΟΛ 1241/2018 η ΑΑΔΕ ενημερώνει ότι από το 2019 κατέστη εφικτή η υποβολή χωριστών φορολογικών δηλώσεων των συζύγων: Το άρθρο 67 του ν. 4172/2013 όπως τροποποιήθηκε, ορίζει ότι ‘Η δήλωση δύναται να υποβάλλεται χωριστά, εφόσον ένας τουλάχιστον εκ των συζύγων το επιλέξει, με ανέκκλητη δήλωσή του για κάθε φορολογικό έτος, μέχρι την 28η Φεβρουαρίου του έτους υποβολής της δήλωσης. Η επιλογή αυτή είναι δεσμευτική ως προς το φορολογικό έτος που αφορά και για τον άλλο σύζυγο’, καθώς και ότι ‘Κοινή δήλωση δύνανται να υποβάλλουν και τα πρόσωπα που έχουν συνάψει σύμφωνο συμβίωσης. Στην περίπτωση αυτή έχουν την ίδια φορολογική αντιμετώπιση με τους έγγαμους που υποβάλλουν κοινή δήλωση. Υπόχρεος της υποβολής φορολογικής δήλωσης είναι το μέρος του συμφώνου συμβίωσης, το οποίο δηλώνεται ως υπόχρεος και για τα εισοδήματα του άλλου μέρους’.

Συγκριτική μελέτη καλών και κακών πρακτικών στην αντιμετώπιση της έμφυλης βίας

Στον παρακάτω σύνδεσμο θα βρείτε μία συγκριτική μελέτη καλών και κακών νομικών και διοικητικών πρακτικών στην αντιμετώπιση της έμφυλης βίας (ενδοοικογενειακή βία/ βία από σύντροφο, εμπορία ανθρώπων, διακρίσεις λόγω φύλου), συνταχθέν από τις δικηγόρους Στεντούμη Ιωάννα και Αγγελική Σεραφείμ, ως συνεργάτιδες του Κέντρου ΔΙΟΤΙΜΑ, στα πλαίσια προγράμματος με συντονιστικό φορέα το Κέντρο Ερευνών σε Θέματα Ισότητας: index_DAPHNE_jan-1.pdf

Πρωτοδικείο Αθηνών – διατροφή και επικοινωνία με ανήλικα τέκνα

Με τη με αριθμό 8730/2018 απόφασή του, το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών, κάνοντας δεκτή σχετική ένσταση, απέρριψε το αίτημα του πατέρα περί διατροφής των δύο ανήλικων τέκνων που διαμένουν μαζί του από τη μητέρα, λόγω αοριστίας, καθώς δεν αναφέρονταν στην αίτησή του τα περιουσιακά στοιχεία της μητέρας, η έλλειψη εισοδημάτων των ανήλικων παιδιών και η αδυναμία τους να εργαστούν. Ταυτόχρονα, ως ένα ενδιαφέρον στοιχείο της απόφασης, διατάσσεται η περιορισμένη επικοινωνία του πατέρα με έτερο ανήλικο παιδί το οποίο διαμένει με τη μητέρα, και μάλιστα η διεξαγωγή αυτής χωρίς διανυκτέρευση και χωρίς την παρουσία τρίτων προσώπων.

Πρωτοδικείο Αθηνών – Διατροφή εν διαστάσει συζύγου και ανηλίκων τέκνων

Με την υπ’ αριθμόν 13357/2018 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, κρίθηκε, κατά τα ενδιαφέρονται σημεία της, για τον εναγόμενο πατέρα ότι ‘δεν αποδείχθηκε ότι έχει κάποιο μόνιμο και σταθερό εισόδημα. Μόνη η ύπαρξη μεγάλου κύκλου εργασιών των επιχειρήσεών του και η εισαγωγή κεφαλαίων από το εξωτερικό κατά τα παρελθόντα, προ της διάσπασης της έγγαμης συμβίωσης και της άσκησης της αγωγής, έτη, δεν αρκεί για να γίνει δεκτός ο ισχυρισμός ότι έχει ακόμα και σήμερα εισοδήματα που αποκρύβει, αφενός διότι είναι κοινώς γνωστό ότι σε επιχειρήσεις τέτοιου κύκλου εργασιών τα μεγάλα ποσά είναι απαραίτητα για τη λειτουργία τους, συνεπώς δεν αποταμιεύονται αλλά εύκολα δαπανώνται, αφετέρου διότι ο βίος που διάγει αυτή τη στιγμή δεν είναι πολυτελής, αλλά  όλως περιορισμένος, και δεν υποδηλώνει οικονομική άνεση, αντιθέτως έχει σημαντικές οφειλές προς εφορία και ασφαλιστικά ταμεία. Περαιτέρω, από τα γεγονότα ότι η πατρική του οικογένεια διέθετε οικονομική άνεση και ότι ο αδερφός του εξακολουθεί να διαθέτει τέτοια, δε μπορεί να συναχθεί ότι τη διαθέτει αντανακλαστικά και ο εναγόμενος’, ενώ για την ενάγουσα μητέρα, μεταξύ άλλων, ότι ‘επικουρείται οικονομικά από τη μητέρα της, η οποία κατοικεί μαζί της και λαμβάνει σύνταξη’, κάνοντας κατόπιν δεκτή την ένσταση συνεισφοράς του εναγόμενου. Σημαντικό στοιχείο της απόφασης είναι η αναγνώριση ότι ‘η έγγαμη συμβίωση των διαδίκων διασπάστηκε από λόγους που αφορούν στο πρόσωπο και των δύο, διότι αυτοί δεν κατόρθωσαν να προσαρμόσουν την οικογενειακή ζωή στα νέα οικονομικά δεδομένα και να διατηρήσουν την οικογενειακή γαλήνη και αρμονία. Σε κάθε περίπτωση, με βάση τις προαναφερόμενες οικονομικές δυνάμεις και των δύο συζύγων αποδεικνύεται ότι κατά το χρόνο διάσπασης της έγγαμης συμβίωσης, η ενάγουσα δεν ήταν οικονομικά ασθενέστερη από τον εναγόμενο, συνεπώς δε δικαιούται να αξιώσει διατροφής από αυτόν, ούτε ο τελευταίος να συνεισφέρει στη διατροφή της. Μετά ταύτα, το αίτημα να επιδικασθεί στην ενάγουσα διατροφή για τον εαυτό της, πρέπει να απορριφθεί ως ουσιαστικά αβάσιμο’.