Άρθρα – Αποφάσεις

Η υπ’ αριθμ. 57/2026 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αιτωλοακαρνανίας απέρριψε το αίτημα για κοινή άσκηση της επιμέλειας, αναθέτοντας την αποκλειστική επιμέλεια του ανήλικου τέκνου στη μητέρα, στηριζόμενη σε ουσιαστικούς λόγους που αφορούν τη διασφάλιση της σταθερότητας στη ζωή του παιδιού.

Το Δικαστήριο έκρινε ότι η πλήρης έλλειψη επικοινωνίας και συνεργασίας μεταξύ των γονέων καθιστά την από κοινού λήψη αποφάσεων αδύνατη και επιζήμια για το ανήλικο, καθώς θα οδηγούσε σε διαρκείς εντάσεις και λειτουργικά αδιέξοδα στην καθημερινότητά του.

Επιπλέον, συνεκτιμήθηκε το γεγονός ότι η μητέρα αποτελεί το πρόσωπο αναφοράς για το παιδί, έχοντας αναλάβει εξ ολοκλήρου τη φροντίδα του και επιδεικνύοντας απόλυτη συνέπεια στην κάλυψη των αναγκών του.

Με αυτό το σκεπτικό, η αποκλειστική ανάθεση στη μητέρα είναι η μόνη λύση που αποτρέπει την εργαλειοποίηση του παιδιού μέσα από γονεϊκές διαμάχες και εγγυάται την απρόσκοπτη ψυχοσυναισθηματική του ανάπτυξη σε ένα ήρεμο και προστατευμένο περιβάλλον.

Η υπ’ αριθμ. 1198/2026 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών αποτελεί μια σημαντική δικαστική κρίση για την προστασία του συμφέροντος των ανηλίκων, καθώς το Δικαστήριο έκανε δεκτή την αίτηση της μητέρας, αναθέτοντας σε εκείνη την αποκλειστική επιμέλεια του προσώπου των τέκνων τους. Η απόφαση εστιάζει στην ανάγκη διασφάλισης ενός σταθερού περιβάλλοντος για τα παιδιά, αναγνωρίζοντας τη μητέρα ως τον κατάλληλο γονέα για τη λήψη των καθημερινών αποφάσεων που αφορούν την ανατροφή τους.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η δικαστική διάταξη που επιβάλλει στον πατέρα την υποχρέωση πλήρους διαφάνειας κατά την άσκηση του δικαιώματος επικοινωνίας του· συγκεκριμένα, ο πατέρας υποχρεούται πλέον να γνωστοποιήσει προηγουμένως στη μητέρα τον ακριβή τόπο διαμονής των παιδιών κατά τα διαστήματα που αυτά βρίσκονται μαζί του. Με τον τρόπο αυτό, το Δικαστήριο , διασφαλίζει την ασφάλειά τους, δεδομένου ότι ο πατέρας δεν εμφάνιζε μόνιμη κατοικία.

Η υπ’ αριθμ. 1888/2025 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών αντιμετωπίζει το κρίσιμο ζήτημα του προσδιορισμού της διατροφής ανήλικου τέκνου στην περίπτωση που ο υπόχρεος γονέας τελεί σε κατάσταση ανεργίας.

Το Δικαστήριο απέρριψε τον ισχυρισμό του εναγομένου ότι η έλλειψη εργασίας τον απαλλάσσει από τις υποχρεώσεις του, κρίνοντας ότι η διατροφή πρέπει να ορίζεται με βάση τη «δυνάμει» οικονομική του ικανότητα, δηλαδή την ικανότητά του να εργαστεί και να αποκομίσει εισόδημα δεδομένης της ηλικίας, της κατάστασης της υγείας του και της προηγούμενης εργασιακής του εμπειρίας.

Στο σκεπτικό της απόφασης τονίζεται ότι ο πατέρας οφείλει να εξαντλήσει κάθε δυνατότητα βιοπορισμού, ακόμα και εκτός της ειδικότητάς του, προκειμένου να καλύψει τις στοιχειώδεις ανάγκες διαβίωσης του παιδιού του, ενώ παράλληλα συνεκτιμάται η συνολική περιουσιακή του κατάσταση και η δυνατότητα άντλησης πόρων από αυτήν.

Τέλος, η απόφαση υπογραμμίζει ότι η συνεισφορά της μητέρας, πέραν της οικονομικής της συμμετοχής, αποτιμάται και μέσω της προσωπικής απασχόλησης για την καθημερινή φροντίδα του τέκνου, καθιστώντας σαφές ότι η ανεργία του ενός γονέα δεν μπορεί να μεταθέσει το σύνολο του βάρους της διατροφής στον άλλον, εφόσον ο υπόχρεος παραμένει ικανός προς εργασία.

Με την υπ’ αριθμ. 5322/2025 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών (Διαδικασία Ασφαλιστικών Μέτρων) κρίθηκε το ζήτημα της προσωρινής επιδίκασης διατροφής, με ιδιαίτερη έμφαση στις ανάγκες της ενήλικης κόρης των διαδίκων. Το Δικαστήριο δέχθηκε ότι η ενηλικίωση της θυγατέρας δεν αίρει την υποχρέωση των γονέων για διατροφή, εφόσον αυτή δεν μπορεί να αυτοδιατραφεί λόγω της φοιτητικής της ιδιότητας. Συγκεκριμένα, κρίθηκε ότι η ενήλικη κόρη, ως φοιτήτρια σε άλλη πόλη από την κατοικία των γονέων της, αδυνατεί να ασκήσει βιοποριστικό επάγγελμα χωρίς να παρακωλύεται η πρόοδος των σπουδών της.

Το Δικαστήριο αξιολόγησε τις αυξημένες δαπάνες διαβίωσης της ενήλικης κόρης, οι οποίες περιλαμβάνουν το κόστος μίσθωσης κατοικίας στην πόλη των σπουδών της, τα έξοδα κοινής ωφελείας, τη διατροφή και τα έξοδα εκπαίδευσης. Λαμβάνοντας υπόψη την οικονομική κατάσταση αμφοτέρων των γονέων, η απόφαση υποχρέωσε τον καθ’ ου πατέρα να καταβάλλει μηνιαίως διατροφή απευθείας στην ενήλικη κόρη του, αναγνωρίζοντας ότι η διατροφή αυτή είναι ανάλογη με τις συνθήκες ζωής της και τις πραγματικές της ανάγκες, όπως αυτές διαμορφώθηκαν μετά την ενηλικίωσή της και τη συνέχιση της εκπαίδευσής της στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Επιπλέον, το Δικαστήριο απέρριψε τους ισχυρισμούς περί ικανότητας της ενήλικης για μερική απασχόληση, κρίνοντας ότι η προτεραιότητα δίνεται στην έγκαιρη ολοκλήρωση των σπουδών της, η οποία αποτελεί τη βάση για τη μελλοντική της οικονομική ανεξαρτησία.

Στην παρούσα απόφαση, το Δικαστήριο επισημαίνει ότι ο εναγόμενος πατέρας «εμφύσησε» στα παιδιά την προσωπική του αντιπάθεια προς τη μητέρα. Η απόφαση τονίζει ότι ο πατέρας κακολόγουσε τη μητέρα ενώπιον των παιδιών, χρησιμοποιώντας απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς και αμφισβητώντας την ηθική και την ικανότητά της, με σκοπό να κλονίσει την εμπιστοσύνη των παιδιών προς το πρόσωπό της.

Επισημαίνεται ότι ο πατέρας επέδειξε πλήρη αδυναμία να διαχωρίσει τη δική του διαμάχη με την πρώην σύζυγό του από τον γονεϊκό του ρόλο, αρνούμενος κάθε προσπάθεια συνεννόησης που θα ωφελούσε τα παιδιά. Η απόφαση επίσης σημειώνει ότι ο πατέρας, προκειμένου να πετύχει τον σκοπό του, αδιαφόρησε για το γεγονός ότι η απομάκρυνση των παιδιών από τη μητέρα τους, θα προκαλούσε μόνιμα ψυχικά τραύματα στην ανάπτυξή τους.

Η εντολέας μας είχε προβεί μέσω πασίγνωστης πλατφόρμας σε κράτηση διαμερισμάτων για θερινές διακοπές, βάσει συμφωνημένων ιδιοτήτων που προέκυπταν από τις φωτογραφίες της πλατφόρμας αλλά και από τηλεφωνήματα στο κατάλυμα.

Κατά την άφιξή της, διαπίστωσε ότι το κατάλυμα δεν ανταποκρινόταν σε αυτές, με αποτέλεσμα να αποχωρήσει άμεσα, να ακυρώσει την κράτηση και να ζητήσει αποζημίωση για τη μη εκτέλεση της σύμβασης λόγω έλλειψης συνομολογημένων ιδιοτήτων.

Καταρχάς, η εναγόμενη είχε διαβεβαιώσει την ενάγουσα, τόσο μέσω της πλατφόρμας, όσο και σε απευθείας τηλεφωνική επικοινωνία, ότι το κατάλυμα προσφέρει περιβάλλον ηρεμίας μπροστά στην παραλία. Στην πραγματικότητα, η παραλία ήταν «πακτωμένη» από κόσμο, ενώ λειτουργούσε κατάστημα εστίασης που έπαιζε δυνατή μουσική. Οι δε φωτογραφίες που χρησιμοποιούσε η εναγόμενη εμφάνιζαν μια ειδυλλιακή παραλία με ελάχιστο κόσμο και χωρίς καταστήματα εστίασης, εικόνα που κρίθηκε παραπλανητική.

Η εναγόμενη επιπλέον είχε υποσχεθεί δωρεάν και εύκολη εξεύρεση χώρου στάθμευσης. Ωστόσο, οι δρόμοι γύρω από το κατάλυμα ήταν πεζόδρομοι ή εξαιρετικά στενοί, καθιστώντας τη στάθμευση αδύνατη.

Το Δικαστήριο έκανε δεκτή την αγωγή, κρίνοντας ότι η εναγόμενη υπείχε υπαιτιότητα, αφού γνώριζε εξαρχής ότι δεν μπορούσε να προσφέρει τις παροχές που υποσχέθηκε και ως εκ τούτου, διέταξε την αποζημίωση της εντολίδος μας.