Η υπ’ αριθμ. 1888/2025 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών αντιμετωπίζει το κρίσιμο ζήτημα του προσδιορισμού της διατροφής ανήλικου τέκνου στην περίπτωση που ο υπόχρεος γονέας τελεί σε κατάσταση ανεργίας.
Το Δικαστήριο απέρριψε τον ισχυρισμό του εναγομένου ότι η έλλειψη εργασίας τον απαλλάσσει από τις υποχρεώσεις του, κρίνοντας ότι η διατροφή πρέπει να ορίζεται με βάση τη «δυνάμει» οικονομική του ικανότητα, δηλαδή την ικανότητά του να εργαστεί και να αποκομίσει εισόδημα δεδομένης της ηλικίας, της κατάστασης της υγείας του και της προηγούμενης εργασιακής του εμπειρίας.
Στο σκεπτικό της απόφασης τονίζεται ότι ο πατέρας οφείλει να εξαντλήσει κάθε δυνατότητα βιοπορισμού, ακόμα και εκτός της ειδικότητάς του, προκειμένου να καλύψει τις στοιχειώδεις ανάγκες διαβίωσης του παιδιού του, ενώ παράλληλα συνεκτιμάται η συνολική περιουσιακή του κατάσταση και η δυνατότητα άντλησης πόρων από αυτήν.
Τέλος, η απόφαση υπογραμμίζει ότι η συνεισφορά της μητέρας, πέραν της οικονομικής της συμμετοχής, αποτιμάται και μέσω της προσωπικής απασχόλησης για την καθημερινή φροντίδα του τέκνου, καθιστώντας σαφές ότι η ανεργία του ενός γονέα δεν μπορεί να μεταθέσει το σύνολο του βάρους της διατροφής στον άλλον, εφόσον ο υπόχρεος παραμένει ικανός προς εργασία.